picture

[Kείμενα υπό διαμόρφωση]

 

Mια εικαστικό - μουσικό - θεατρική παράσταση.

 

Τίτλος: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥ

Συγγραφέας: Στρατής Δούκας

Σκηνοθεσία / Προσαρμογή: Ρούλα Πατεράκη

Ερμηνεία: Περικλής Μουστάκης

Εικαστικό Περιβάλλον: Μάριος Σπηλιόπουλος

Μουσική (επί σκηνής): Σωκράτης Σινόπουλος

Τραγούδι (επί σκηνής): Κατερίνα Παπαδοπούλου

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Βίντεο - Effects: Σίμος Συλαΐδης

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βασίλης Μπούτος

Μετάφραση / Υπέρτιτλοι: Πέτρος Αλεξίου

Επιμέλεια αρχειακού υλικού: Γεωργία Κόκκορη

Τεχνική υποστήριξη: AKTIS av

Διεύθυνση παραγωγής: Τίνα Αγγέλου

Παραγωγή: Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινούμενων Σχεδίων & Τεχνών


ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥ 

Ένα από τα πλέον αξιόλογα έργα της πεζογραφίας μας είναι η Ιστορία ενός αιχμαλώτου του Στρατή Δούκα. Το βιβλίο αμέσως με τη δημοσίευσή του (1929 – Κέδρος, 47η έκδοση, 2019) απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές για τις αρετές που το διακρίνουν –τόσο σε επίπεδο περιεχομένου, όσο και μορφής– και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς. Η υπόθεση του έργου αναφέρεται στην αιχμαλωσία, τις περιπέτειες και την τελική διάσωση ενός Έλληνα στρατιώτη, ο οποίος κατά την καταστροφή της Σμύρνης (1922) συνελήφθη και οδηγήθηκε στο εσωτερικό της Τουρκίας. Με τρόπο παραστατικό και ύφος γλαφυρό εξιστορούνται οι κακουχίες, τα δεινά, η φυσική και ηθική ταλαιπωρία του βασικού προσώπου, και αναδεικνύεται το ψυχικό του σθένος, καθώς, στην προσπάθεια για επιβίωση, αναγκάζεται να υποδυθεί τον Τούρκο και, εργαζόμενος για μεγάλο διάστημα σε κάποιο υποστατικό της Μικράς Ασίας, καταφέρνει τελικά να δραπετεύσει και να σωθεί. Όπως ομολογεί ο συγγραφέας στο «Ιστορικό της» –ένα είδος παραρτήματος του κύριου έργου– το περιστατικό το πληροφορήθηκε ο ίδιος από κάποιον πρόσφυγα σε ένα χωριό της Πιερίας (το Στουπί, νυν Νέα Έφεσος), γι’ αυτό και η αφήγηση τελειώνει με το όνομα του αληθινού πρωταγωνιστή και αφηγητή, του Νικόλα Κοζάκογλου.

Έργο φιλειρηνικό και βαθιά αντιπολεμικό, η Ιστορία ενός αιχμαλώτου αντιμετωπίζει ­–σχεδόν ταυτόχρονα με τη Ζωή εν τάφω του Στρατή Μυριβήλη και Το νούμερο 31328 του Ηλία Βενέζη– τον πόλεμο όχι στην επική, ηρωική του διάσταση, αλλά ως βασικό υπεύθυνο της απώλειας χιλιάδων ανθρώπων και του εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Παράλληλα, αναδεικνύει κάτι βαθύτερο και πιο ουσιαστικό, την παγκόσμια συναδέλφωση, πρόθεση την οποία άλλωστε ο συγγραφέας δηλώνει στην προμετωπίδα: «Αφιερώνεται στα κοινά μαρτύρια των λαών».

Το χαρακτηριστικότερο ωστόσο γνώρισμα του βιβλίου, που το έχει καταξιώσει διαχρονικά στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού και το τοποθετεί ανάμεσα στα κλασικά έργα της αντιπολεμικής πεζογραφίας μας, είναι το ύφος του. Η λιτότητα και η εκφραστική καθαρότητα, ο δωρικός χαρακτήρας της αφήγησης και η παντελής απουσία σχημάτων λόγου ή ωραιοποιημένων εκφράσεων, ο περιεκτικός και εν πολλοίς αφαιρετικός λόγος, είναι μερικά από τα στοιχεία που καταδεικνύουν τη λαϊκή καταγωγή του έργου και τη γνησιότητά του. Η γλώσσα διανθίζεται με πολλές ιδιωματικές φράσεις και τούρκικες λέξεις, ο μακροπερίοδος λόγος αποφεύγεται και προτιμάται η φυσική ροή της ομιλίας – βασικά γνωρίσματα που συντελούν στο να διατηρηθεί η αμεσότητα και η ζωντάνια του αφηγηματικού προφορικού λόγου. Στο τελευταίο συμβάλλουν η παρατακτική σύνδεση, καθώς και η λειτουργική θέση του διαλόγου, ο οποίος με τη διαβάθμιση των ερωτοαπαντήσεων προσδίδει δραματικότητα, επαυξάνει τη ζωντάνια των περιγραφικών μερών, εμπλουτίζει τη δράση και συνεργεί στη γενικότερη συνοχή του κειμένου.

Η αφήγηση γίνεται πάντοτε σε πρώτο πρόσωπο (ενικού ή πληθυντικού), με τρόπο αβίαστο και πειστικό, από έναν αφηγητή που όχι μόνο συμμετέχει στα δρώμενα, αλλ’ αποτελεί τον κεντρικό τους άξονα (ομοδιηγητικός αφηγητής). Ελάχιστα είναι τα περιγραφικά μέρη του κειμένου, ενώ παράλληλα η αφήγηση πολλές φορές επιταχύνεται και αρκετά συμβάντα παραλείπονται, όταν δεν θεωρούνται αναγκαία για τη γενικότερη οικονομία. Χάρη σε αυτές τις αφηγηματικές τεχνικές το έργο αποκτά έντονη δραματικότητα και έξοχη πλοκή. Η αλυσιδωτή κειμενική δράση και η ισορροπία των αφηγηματικών μερών με τα αντίστοιχα διαλογικά, είναι επίσης μερικά από τα χαρακτηριστικά που προκαλούν στον αναγνώστη περιέργεια, αγωνία και, εντέλει, το λυτρωτικό αίσθημα της αριστοτελικής κάθαρσης.

Σε γενικές γραμμές, η Ιστορία ενός αιχμαλώτου πληροί απόλυτα τις ανάγκες μιας ουσιαστικής αναγνωστικής πρόσληψης, καθώς πετυχαίνει να προβιβάσει τον φιλοπερίεργο αναγνώστη σε κριτικό μελετητή, εξισορροπώντας την αυθεντικότητα του λαϊκού λόγου με την ορθά δομημένη αφήγηση και την προσωπική μαρτυρία με τη μέθεξη στον πόνο του Άλλου. Η Ιστορία ενός αιχμαλώτου είναι το κορυφαίο δημιούργημα του Mικρασιάτη συγγραφέα Στρατή Δούκα.

Πηγή: Ψηφιακό Σχολείο

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥ

Η ιστορία τούτη είναι απόχτημα μιας βραδιάς που πέρασα σ' ένα χωριό Αιχμαλώτων. Ήταν μιαν απλή και γλυκιά μονωδία που κυριαρχούσε, γιατί όλα σιωπούσαν και γι' αυτό δεν θα ταίριαζε ούτε σήμερα να τη συνοδέψω με προλόγους. Αν όμως, τέλος, αποφάσισα να προτάξω δυο λόγια, είναι για να διασαφηνίσω τον σκοπό όπου προσφέρω δημόσια και με το όνομά μου, το ωραίο αυτό λαϊκό λουλούδι του Λόγου. Είναι να πω σ' εκείνους που μπορούν και σε εκείνους που πρέπει να ενδιαφερθούνε, πως είναι αστοργία σε ό,τι ύστερ' από μας θαν έρτη· αστοργία στο νόημα της ζωής, που είναι οι χαρές και οι πόνοι μας, ν' αφήνουμε να χάνονται μέσα στην καταβόθρα της λήθης τα ωραία αυτά μαργαριτάρια, που 'ναι ατόφια τα δάκρυα της φυλής μας. Μονάχα οι ηλίθιοι και οι νεκροί έχουν δικαίωμα να λησμονούν· μα όσοι έχουν την πνοή της ζωής μέσα τους, οφείλουν να θυμούνται για να στοχάζονται και να συχωρούν. Η μνήμη είναι εκείνη που δίνει θροφή στο πνεύμα και στην καρδιά. Η μνήμη είν' ένα ωραίο καθήκον μέσα στη ζωή. Ας βγουν λοιπόν από κάποια πρωτοβουλία ένα ή δυο πλήρη συνεργεία κι ας συλλέξουν αυτά τα πολύτιμα ψηφιδώματα, με τα οποία θα στολίσουμε το νέο πνευματικό ναό μας. Χωρίς αυτά θα 'ναι τρομακτικά άδειος· συλλέξατέ τα, ψηφί ψηφί, με προσοχή και μ’ αγάπη και μην αφήνετε να χάνεται ό,τι είναι τόσο ακριβά πληρωμένο. Για μιαν ανάλογη, λοιπόν, πλήρη εργασία, προσφέρω, προς το παρόν, την ιστορία τούτη σαν μια δοκιμή και μιαν απλή προσπάθεια.

Στρατής Δούκας, Μάρτης 1929

 

ΣΤΡΑΤΗΣ ΔΟΥΚΑΣ (6 Μαΐου 1895 – 26 Νοεμβρίου 1983)

Ο Στρατής Δούκας –ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες και ζωγράφους της Γενιάς του '30, και σημαίνων εκπρόσωπος της Αιολικής σχολής– γεννήθηκε στα Μοσχονήσια του Αδραμυτινού κόλπου της Μικράς Ασίας. Ήταν γιος του Κωνσταντή Δούκα και της Αιμιλίας το γένος Χατζηαποστολή, και είχε τέσσερα αδέρφια: τον Δούκα, Δημήτρη, Ελένη και Αλέκο.

Τελείωσε το σχολαρχείο στη γενέτειρά του και το γυμνάσιο στο Αϊβαλί. Το 1912 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγκατοίκησε με τον Φώτη Κόντογλου, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά από τα γυμνασιακά χρόνια. Διέκοψε τις σπουδές του μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και επισκέφτηκε τη Λέσβο και το Άγιο Όρος. Το 1913 οργάνωσε λαογραφικές μελέτες στη Μυτιλήνη από κοινού με τον Αντώνη Πρωτοπάτση και τρία χρόνια αργότερα κατατάχτηκε εθελοντικά στην Εθνική Άμυνα. Πολέμησε στη Μακεδονία και τη Μικρά Ασία, όπου και τραυματίστηκε.

Αποστρατεύτηκε το 1923 και στράφηκε στην προσπάθεια διάδοσης της μικρασιατικής λαϊκής τέχνης και βιοτεχνίας (αγγειοπλαστική και ταπητουργία) στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα οργάνωσε εκθέσεις ζωγραφικής με έργα των Φώτη Κόντογλου και Σπύρου Παπαλουκά. Με τους δύο τελευταίους υπήρξε επίσης συνιδρυτής του Συλλόγου Μουσικών Τεχνών της Μυτιλήνης (μαζί με τον Στρατή Μυριβήλη) και της Εταιρείας Διακοσμητικής Τέχνης της Αθήνας. Υπήρξε επίσης βασικό στέλεχος των περιοδικών «Φιλική Εταιρεία» και «Φραγγέλιο» και καλλιτεχνικός διευθυντής της Εταιρείας Αγγειοπλαστικής της Κιουτάχειας. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Μακεδονία» και «Εφημερίς των Βαλκανίων» (Θεσσαλονίκης) και «Ελεύθερος Λόγος» (Μυτιλήνης).

Μετά από μια σοβαρή ασθένεια το 1927 και ανάρρωσή του στη Θεσσαλονίκη, άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και περιόδευσε δύο φορές ανά τη μακεδονική επαρχία, εμπειρία που του έδωσε υλικό για δημοσιογραφική έρευνα, που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Πρωία» (σειρά ανταποκρίσεων με τον γενικό τίτλο «Η ορεινή Ελλάδα»), για κάποια εικαστικά έργα του, καθώς επίσης για το αφήγημα Ιστορία ενός αιχμαλώτου. Από το 1929 άρχισε να συνεργάζεται με τις αθηναϊκές εφημερίδες «Πρωία», «Πολιτεία» και «Νέος Κόσμος» ως δημοσιογράφος και παράλληλα δημοσίευσε λυρικά κείμενα στο περιοδικό «Κύκλος».

Το 1931 ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά και γνωρίστηκε με το Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Το 1934 πήρε μέρος στην ίδρυση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Συνεργάστηκε επίσης στην ίδρυση και την κυκλοφορία του περιοδικού «Το Τρίτο Μάτι», μαζί με τους Πικιώνη, Παπαλουκά, Χατζηκυριάκο-Γκίκα και Καραντινό (1935-1937) και το περιοδικό «Νεολαία» (1939-1940). Από το 1937 ως το 1939 εργάστηκε ως γραμματέας της Τουριστικής Επιτροπής Θεσσαλονίκης, και κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-41 υπηρέτησε ως αξιωματικός.

Το 1942 επέστρεψε στην Αθήνα και παντρεύτηκε τη Δήμητρα Μαγγανά, που ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Κακοποιήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές για τη δράση του. Μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε στα ιατρεία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Ελεύθερα Γράμματα» (1949-1950 διευθυντής), «Ο Αιώνας μας», «Ποιητική Τέχνη» και «Ζυγός». Υπήρξε σύμβουλος (1949-1953) και γενικός γραμματέας (1953-1960) της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το 1962 έφυγε για να υποβληθεί σε επέμβαση στον προστάτη, στη Μόσχα. Η επέμβαση δεν εξελίχθηκε τελικά καλά και ο Δούκας πέρασε την υπόλοιπη ζωή του κατάκοιτος στο σπίτι του στην Αθήνα. Συνεργάστηκε τότε με το περιοδικό «Διαγώνιος» της Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τα λογοτεχνικά του έργα Οδοιπόρος, και Ενώτια, καθώς και τα κείμενά του για τον Χαλεπά. Διώχθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Παπαδόπουλου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε γηροκομεία.

Το 1979 διοργανώθηκε στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης συγκεντρωτική τιμητική έκθεση βιογραφικών του μαρτυριών και αναδρομική έκθεση ζωγραφικών έργων του της περιόδου 1924-1929, που αποτέλεσε το υλικό συγκρότησης του Μουσείου Στρατή Δούκα στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ζωγράφου (Βίλα Βουγά), υπό την οργανωτική επιμέλεια του ποιητή και τεχνοκρίτη Ευάγγελου Ανδρέου. Τη χρονιά του θανάτου του πρόλαβε να αναγορευτεί επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, επίτιμο μέλος του Pen Club και επίτιμος Δημότης Ζωγράφου.

Το συγγραφικό έργο του Στρατή Δούκα τοποθετείται χρονικά στην ελληνική πεζογραφία του Μεσοπολέμου και εκτείνεται ως τη μεταπολεμική ελληνική πεζογραφία. Χαρακτηριστικό της γραφής του είναι η παράλληλη στήριξή του τόσο στην παράδοση, όσο και στα ανανεωτικά ρεύματα του καιρού του, η αξιοποίηση της λαϊκής γλώσσας και το βιωματικό στοιχείο.

Ο αδελφός του Αλέκος μετανάστευσε από το 1927 στην Αυστραλία, όπου αναδείχθηκε σε σημαντική μορφή των ελληνικών γραμμάτων και του εκεί εργατικού κινήματος. Σκοτώθηκε επιστρέφοντας από διαδήλωση υπέρ της ειρήνης. Στην Αυστραλία εγκαταστάθηκε το 1937 και η αδελφή του Ελένη Δούκα-Ανδρονίκου με την οικογένειά της. Ο Στρατής Δούκας πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1983, σε ηλικία 88 ετών, στην Αθήνα.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Ι. Πεζογραφία

  • Ιστορία ενός αιχμαλώτου. Αθήνα, Χ. Γανιάρης, 1929 — Κέδρος, 47η έκδοση, 2019)
  • Εις εαυτόν. Αθήνα, Έκδοση του συγγραφέα, 1930.
  • Γράμματα και συνομιλίες. Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, 1966.
  • Ο βίος ενός αγίου (Γιαννούλης Χαλεπάς). Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, 1967.
  • Οδοιπόρος. Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, 1968.
  • Δεσμός. Αθήνα, Κέδρος, 1970.
  • Μαρτυρίες και κρίσεις. Αθήνα, Ιωλκός, 1971 (και διορθωμένη έκδοση Αθήνα, Ιωλκός, 1972).
  • Ο μικρός αδελφός. Αθήνα, 1972.
  • Ενώτια. Αθήνα, 1974.
  • Ενθυμήματα από δέκα φίλους μου. Αθήνα, Κέδρος, 1976.
  • Οι δώδεκα μήνες. Αθήνα, Κέδρος, 1982.
  • Θερμοκήπιο. Αθήνα, Κέδρος, 1982.

ΙΙ. Δοκίμια – Μελέτες

  • Υποθέσεις και λύσεις πάνω σε προβλήματα της ζωής και του έργου του Γιαννούλη Χαλεπά. Αθήνα, Κέδρος, χ.χ.
  • Το εικονογραφικό έπος της ανατολικής εκκλησίας. Αθήνα, ιδιωτική έκδοση, 1948.
  • Γιαννούλης Χαλεπάς· Νέα βιογραφικά. Αθήνα, 1952.
  • Γιαννούλης Ιωάννου Χαλεπάς. Έκδοση της Αδελφότητας Τηνίων, ανάτυπο από την Επετηρίδα της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών Β΄, 1962.
  • Ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς. Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό. Διαγώνιος, 1966.
  • Ο βίος ενός αγίου· Γιαννούλης Χαλεπάς. Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, 1967.
  • Γιαννούλης Χαλεπάς. (δεύτερη έκδοση Αθήνα, Κέδρος, 1978).
  • Μαρτυρίες και κρίσεις. Αθήνα, Ιωλκός, 1971.
  • Γράμματα και συνομιλίες. Θεσσαλονίκη, ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος, 1965.

ΙΙΙ. Λευκώματα

  • Σχέδια του Στρατή Δούκα. Αθήνα, Άγρα, 1979.

IV. Μεταφράσεις έργων του

  • Histoire d'un prisonnier. (Tr.: Michel Volkovitch), Éd. du Griot, Boulogne 1994
  • Histoire d'un prisonnier. (Tr.: Michel Volkovitch), Éd. Ginkgo 2009
  • Istor ur prizoniad. (Tr.: Alan Botrel), Éd. Roazhon / Rennes 2006
  • A prisoner of War's Story. (Tr.: Petro Alexiou), Ed. The Center for Byzantine, Ottoman and Modern Greek Studies. The University of Birmingham, 1999
  • En grekisk krigsfånges berättelse. (Tr. Margareta Blidberg, Antonis Mystakidis). Bergendahls, Göteborg 1967, (illustrationer av Bengt Kristenson)
  • Историята на един пленник. (Tr.: Georgi Kufov), Narodna Kultura, Sofia 1967
  • Zajatcův příběh. (Tr.: František Šturik), Praha: Státní Nakladatelství Krásné Literatury a Umení, 1963
  • Verhaal van een gevangene. (Tr.: Marianne Moussault) Totemboek, Amsterdam 2004
  • Relato de um cativo de guerra. (Tr.: Cristiano Zwiesele do Amaral), illustration Gabriela Brioschi. Odysseus, São Paulo 2005
  • Historia de un prisionero. (Tr.: Manuel Rincón), Labrys, Sevilla 2001
  • Geschichte eines Kriegsgefangenen. (Tr.: Birgit Hildebrand), Edition Romiosini, Berlin 2017 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ

 

ΡΟΥΛΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ

Η Ρούλα Πατεράκη είναι ηθοποιός και σκηνοθέτις. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944, ενώ ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Απόφοιτος της Αγγλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη και υπήρξε μέλος του επαγγελματικού θιάσου Ελεύθερο Θέατρο.

Ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, ίδρυσε η ίδια κατόπιν την Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης (1978-1985), μια διπλή δομή Δραματικής Σχολής και Επαγγελματικού Θιάσου στη Θεσσαλονίκη, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε έργα των Τομ Στόππαρντ, Σάμουελ Μπέκετ, Μπέρντολντ Μπρεχτ, Ερρίκου Ίψεν κ.ά. Παράλληλα, δίδαξε στην Ανώτερη Σχολή της Επιθεώρησης Δραματικής Τέχνης.

Το 1990, ίδρυσε το Δραματικό Θέατρο Ρούλα Πατεράκη με έδρα την Αθήνα και ανέβασε έργα μεγάλων κλασικών αλλά και σύγχρονων συγγραφέων (Ζαν Ζενέ, Αύγουστου Στρίντμπεργκ, Σάρα Κέιν, Μαρσέλ Προυστ, Τόμας Μπέρνχαρτ, Μισέλ Φάις, Δημήτρη Δημητριάδη, Γιάννη Πάνου, Γιώργου Βέλτσου κ.ά.), σε μερικά από τα οποία επίσης πρωταγωνίστησε.

Έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε πολλούς θιάσους ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως τη Ρεβέκκα Βεστ στο Ρόσμερσχολμ του Ερρίκου Ίψεν (σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα), τη Μαργαρίτα Γκωτιέ στην Κυρία με τις καμέλιες του Αλέξανδρου Δουμά (σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια) ή τη Μόλλυ Μπλουμ στο ομώνυμο έργο του Τζέιμς Τζόυς (σε σκηνοθεσία Λίας Μελετοπούλου). Σκηνοθέτησε επίσης έργα των Ερρίκου Ίψεν, Τζoρτζ-Μπέρναρντ Σω, Μπέρναρντ-Μαρί Κολτές, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ράινερ-Βέρνερ Φασμπίντερ, Βιρτζίνια Γουλφ, Τζέιμς Τζόυς κ.ά., σε πολλά ελεύθερα θέατρα (Οδού Κεφαλληνίας, Αθηνών, Αλίκη, Τζένη Καρέζη, Φούρνος, Από μηχανής κ.ά). Το 2008, σκηνοθέτησε την παράσταση Στον Βυθό του Μαξίμ Γκόρκι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ διασκεύασε και ανέβασε την παράσταση Οιδίπους (Τύραννος και Επί Κολωνώ) με το Εθνικό Θέατρο στην Αρχαία Επίδαυρο.

Tο 2009, σκηνοθέτησε και ερμήνευσε τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, από την Τέταρτη Διάσταση του Γιάννη Ρίτσου, για τους Μονολόγους στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Κάρολος Κουν, για την ερμηνεία της στον Φιλόσοφο του Γιάννη Πάνου και το 2009, κέρδισε το Βραβείο Κάρολος Κουν, σκηνοθετώντας το Puerto Grande του Μάνου Λαμπράκη. Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον, σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη και Τρεις στιγμές του Πέτρου Σεβαστίκογλου.

Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε σε ηλικία δέκα ετών, στη Θυσία του Αβραάμ, στον ρόλο του Ισαάκ. Ο πιο πρόσφατος ρόλος της ήταν η Αδελφή Αλοΰσιους στην Αμφιβολία του Πάτρικ Σάνλεϋ, σε σκηνοθεσία Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Σκηνοθέτησε την Επίκληση της γοητείας του Γιάννη Μαυριτσάκη και το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη. Τιμήθηκε με το μεγάλο Bραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη.

 

 

ΠΕΡΚΛΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΗΣ

Ο Περικλής Μουστάκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Κάρολο Κουν, Μίνω Βολανάκη, Γιώργο Λαζάνη, Μίμη Κουγιουμτζή, Γιάννη Χουβαρδά, Νίκο Χαραλάμπους, Volker Spengler, Σταύρο Τσακίρη, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Βίκτωρ Αρδίττη, Βασίλη Παπαβασιλείου, Γιάννη Μαργαρίτη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Βασίλη Νικολαΐδη, Μιχαήλ Μαρμαρινό, Ρούλα Πατεράκη, Δημήτρη Καραντζά, Olivier Py, Δημήτρη Τάρλοου, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, Nίκο Μαστοράκη κ.ά.

Σημαντικότεροι ρόλοι: Άδμηττος (Άλκηστις) – Οθέλλος (Οθέλλος) – Γκαριμπάλντι (Η δύναμη της συνήθειας) – Ερκουλάνο (Κάθε γύμνια θα τιμωρείται) – Γιόζεφ (Έλλα) – Ιερομόναχος (Γυναίκα της Ζάκυνθος) – Άντολφ (Οι Δανειστές) – Σωκράτης (Νεφέλες) – Λεόντιος (Χειμωνιάτικο Παραμύθι) – 'Εμπορος (Έμπορος της Βενετίας) – Γκάγιεφ (Ο Βυσσινόκηπος) – Ένας κύριος (Αποκάλυψις Ιωάννου) – Κύριος (Η Καταιγίδα) – Αρνόλφο (Σχολείο Γυναικών) – Βέρι (Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε) – Πράσινος (Ο κυκλισμός του τετραγώνου) – Άμνετ (Φαέθων) – Ρούμπεκ (Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί) – Ρουμί (Θερισμός) – Άλεξ (Heisenberg) – Βόγκλερ (Μετά την πρόβα) – Ρούντολφ (Πριν την αποχώρηση) κ.ά.

Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου ΑΣΚΗΣΗ, όπου σκηνοθέτησε τα έργα: America Hurrah!, Ο Βυσσινόκηπος, Παιχνίδια Σφαγής, Επισκέψεις, Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε, Αποκάλυψις Ιωάννου, Η Καταιγίδα, Οστέα ξηρά σφόδρα, Η αδερφή μου. Για το Εθνικό Θέατρο σκηνοθέτησε την παράσταση Ένας Έλληνας: Απομνημονεύματα Στρατηγού Μακρυγιάννη· για το Θέατρο Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής το έργο Μετά την πρόβα.

Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε στις ταινίες: Τα Χρόνια της Μεγάλης Ζέστης της Φρίντας Λιάππα, Άδης του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, Ούλοι Εμείς Εφέντη του Λεωνίδα Βαρδαρού κ.ά.

Από το 1997 διδάσκει το μάθημα υποκριτικής – αυτοσχεδιασμού σε Δραματικές Σχολές. Από το 2017 διδάσκει στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, και στην Ανώτερη Σχολή Χορού του Ωδείου Αθηνών. Από τον Νοέμβριο του 2019 είναι Διευθυντής Σπουδών στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

 

 

ΜΑΡΙΟΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

Γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το 1957. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όπου και διδάσκει από το 1991. Σήμερα είναι  καθηγητής στην Α.Σ.Κ.Τ. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε τρεις Πολιτιστικές Πρωτεύουσες της Ευρώπης (Γλασκώβη 1990, Μαδρίτη 1992 και Κοπεγχάγη 1996) και το 1989 στη 2η Biennale της Κωνσταντινούπολης. Το 1994 βραβεύτηκε με το Grand Prix d’ Alexandrie στη 18η Biennale της Αλεξάνδρειας. Έχει παρουσιάσει έργα του σε 25 ατομικές και πάνω από 150 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

1987 Χαλκιδική, Κτήμα Αθ. Γ. Κουγιώνη (Εικαστική παρέμβαση στο περιβάλλον)

1989 Αθήνα, Γκαλερί ΑΡΤΙΟ, «Το Καντήλι» (εγκατάσταση & κατάλογος)

1991 Πάτρα, ΠΟΛΥΕΔΡΟ, «Πώς διαβάζεται ένα κομμάτι θάλασσας» (εγκατάσταση)

– Αθήνα, Γκαλερί ΑΡΤΙΟ, «Μελισσών Μυστήριο» (εγκατάσταση & κατάλογος)

1992 Χαλκιδική, Sani Beach Hotel, οργανωτής: Jahn Reisen, L.T.P. (εγκατάσταση)

1993 Αθήνα, ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, Εικαστική παρέμβαση, «Ακάθιστος Ύμνος + Άταχτη Μάρκου Βαμβακάρη» (εγκατάσταση)

1994 Αθήνα, Γκαλερί ΑΡΤΙΟ, «Μνήμης Φυλάκιον» (εγκατάσταση)

– Θεσσαλονίκη, Γκαλερί Z-M, «Μνήμης Φυλάκιον ΙΙ»

1997 Αθήνα, Γκαλερί ΑΡΤΙΟ, «Οι σημαίες εντός μου» (κατάλογος)

– Λονδίνο, Γκαλερί WIGΜORE FINE ART, «To τοπίο του είναι» (κατάλογος)

1999 Αθήνα, Γκαλερί ΕΚΦΡΑΣΗ, ART ΑTHINA ’99, «Mare Nostrum» (κατάλογος)

2000 Θεσσαλονίκη, Αίθουσα Τέχνης ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ, «Σχέδια + Έργα Αθωότητας»

2001 Τρίκαλα, Γκαλερί ΙΡΙΣ, «Σε μικρές διαστάσεις»

2002 Αθήνα, Στοά Βιβλίου, «Κάλλος Άρρητον…» (εγκατάσταση)

2003 Μυστράς, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΜΥΣΤΡΑ, «Μελισσών Μυστήριον ΙΙΙ», εγκατάσταση στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου, (κατάλογος). Επιμελητής: Ανδρέας Ιωαννίδης

2004 Αθήνα, Στοά Βιβλίου, «Μείζον δε τούτων η αγάπη» (εγκατάσταση)

– Αθήνα, Γκαλερί ΕΚΦΡΑΣΗ, ART ATHINA 2004 «ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ» Μάριος Σπηλιόπουλος (κατάλογος)

2006 Θεσσαλονίκη, KALFAYAN GALLERIES, «Ημέρες Θεσσαλονίκης Νo 1»

Αθήνα, ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, «Διαβάζοντας Ζωγραφιές» Επιμέλεια: Ειρήνη Σαββανή (κατάλογος)

2008 Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο, ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ 2008, «ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΙΧΝΗ. Προ-έλευσις + προς-έλευσις + Δι έλευσις». Μεγάλη βίντεο-ηχητική εγκατάσταση και in situ κατασκευές, με τη συμμετοχή των κατοίκων της Ελευσίνας. Διοργάνωση: Επιτροπή Αισχυλείων, Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Ελευσίνας (κατάλογος)

2010 Αθήνα, ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, «Το Τοπίο του Είναι» Ν.Γ. Πεντζίκη (Έργο του μήνα), Βίντεο-ηχητική εγκατάσταση, Επιμέλεια: Τίνα Πανδή

2016 Χανιά, Γυαλί τζαμί, «Τα 700 ονόματα του Θεού Νο 2», Βίντεο-ηχητική εγκατάσταση. Επιμέλεια: Γιώργος Αυγέρος

2018 Αθήνα, Poems & Crimes Αrt, «40382» στη μνήμη Καρολίνας Γαβριηλίδη, (Βίντεο-ηχητική εγκατάσταση)

ΕΡΓΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

2010 Θεσσαλονίκη, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Ευριπίδου, Αποσπάσματα Αντιόπης, 910Ν-Ι», φωτεινή επιγραφή (300cmx40cmx20cm) τοποθετημένη στον εξωτερικό τοίχο του Κ.Σ.Τ.Θ., Λιμάνι Θεσσαλονίκης.

– Σκηνοθεσία - παρουσίαση οπτικοακουστικής performance «Καληνύχτα κύριε Νίκο» του Ν. Γ. Πεντζίκη, στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στις 18/5/2010, «Ημέρα των Μουσείων». Συμμετοχή: Ακύλας Καραζήσης, Θέμις Μπαζάκα, Μάριος Σπηλιόπουλος.

2011 Ελευσίνα, Δημοτική Πινακοθήκη Λεωνίδας Κανελλόπουλος «ΟΛΒΙΟΣ ΟΣΤΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΣΧΕΝ ΜΑΘΗΣΙΝ», φωτεινή επιγραφή διπλής όψεως (450cmx50x25cm) τοποθετημένη στην είσοδο του προαύλιου χώρου.

Έχει λάβει μέρος σε πάμπολλες ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Ελλάδα, Τουρκία, Βέλγιο, Γαλλία, Πολωνία, Αγγλία, Γερμανία, Ισραήλ, Δανία και ΗΠΑ.

Περισσότερα εδώ

 

 

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική κιθάρα με τη Μαρία Γαλάνη και τον Βασίλη Γρατσούνα, θεωρητικά με τον Μιχάλη Αδάμη, βυζαντινή μουσική και δημοτικό τραγούδι με τον Γιάννη Τσιαμούλη, και μουσικολογία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1988 ξεκίνησε μαθήματα πολίτικης λύρας και λαούτου με τον Ross Daly και ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος του συγκροτήματός του «Λαβύρινθος». Έκτοτε, συνεργάζεται με μουσικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό σε διάφορα μουσικά σχήματα, συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις και συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ άλλων έχει ηχογραφήσει με τον Charles Lloyd για την Blue Note, με τον Jean Quihen Queyras για την Harmonia Mundi, με την Ελένη Καραΐνδρου για την ECM, και με το συγκρότημα παλαιάς μουσικής L’Achéron για την Fuga Libera. Το 1999 βραβεύθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού με το Κρατικό Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών Μελίνα Μερκούρη. Το 2010 δημιούργησε το Σωκράτης Σινόπουλος Quartet. Το πρώτο άλμπουμ του κουαρτέτου εκδόθηκε το 2015 με παραγωγό τον Manfred Eicher από την ECM records με τίτλο Eight Winds και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές διεθνώς. Το 2018 εκδόθηκε το άλμπουμ του Under the Rose Tree – Tunes from the Greek musical traditions από την εταιρεία Saphrane Records το οποίο επιλέχθηκε ανάμεσα στα καλύτερα CD για το 2018 από την Ένωση Κριτικών Μουσικής της Γερμανίας. Το 2019 ακολούθησε το δεύτερο άλμπουμ του κουαρτέτου, το Metamodal. Είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και διευθυντής του εργαστηρίου Ποιητικής του Τμήματος. 

Ως καλλιτεχνικός διευθυντής παραστάσεων έχει αναλάβει πληθώρα παραγωγών. Μεταξύ άλλων, τα τρία φεστιβάλ νέων συγκροτημάτων παραδοσιακής μουσικής «Της Τριανταφυλλιάς τα Φύλλα – οι Νέοι για τη Δόμνα Σαμίου» (2017 - Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,  2019 & 2021 - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος), την παράσταση «Επέστρεφε», αφιέρωμα στον Κ.Π. Καβάφη σε παραγωγή του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (Εθνικός κήπος, Αθήνα 2013), συναυλίες της Δόμνας Σαμίου σε όλα τα μεγάλα θέατρα της Ελλάδας την περίοδο 2003 – 2011 κ.ά.

Περισσότερα εδώ

 

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σε ηλικία οκτώ χρονών έγινε μέλος της χορωδίας παραδοσιακής μουσικής του Γιάννη Τσιαμούλη, όπου παρακολούθησε μαθήματα δημοτικού τραγουδιού, βυζαντινής μουσικής και παραδοσιακών χορών της Ελλάδας. Συμμετείχε επίσης στις συναυλίες και τις δισκογραφικές παραγωγές της χορωδίας. Παρακολούθησε μαθήματα ουτιού με τον Χρήστο Τσιαμούλη και βυζαντινής μουσικής με τον Γιάννη Αρβανίτη, αποκτώντας και το Δίπλωμα της Βυζαντινής Μουσικής. Με τον Χρήστο Τσιαμούλη είχε μακρόχρονη συνεργασία σε συναυλίες και ηχογραφήσεις. Είχε επίσης δεκαπενταετή συνεργασία με την αείμνηστη Δόμνα Σαμίου, τραγουδώντας μαζί της σε συναυλίες και συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις για τους δίσκους του Συλλόγου Καλλιτεχνικής και Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου. Έχει συμμετοχές σε πολλούς δίσκους παραδοσιακής μουσικής, καθώς και έντεχνου Ελληνικού τραγουδιού.

Την Άνοιξη του 2000 –μετά από μελέτη αρχείων και προσωπική έρευνα– μαζί με τους Σωκράτη Σινόπουλο, Βαγγέλη Καρίπη και Πάνο Δημητρακόπουλο ηχογράφησαν ένα CD με ανέκδοτα τραγούδια από το Μελί της Μικράς Ασίας υπό τον γενικό τίτλο Τα τραγουδάκια μου πουλώ. Το CD αυτό εκδόθηκε το 2002 και ψηφίστηκε από το περιοδικό Echo & Artis ως το καλύτερο CD παραδοσιακής μουσικής για το 2002. Τον Μάϊο του 2007 κυκλοφόρησε cd-single με τίτλο Σαν χελιδόνι σε τρία τραγούδια του Σωκράτη Σινόπουλου. Το Φθινόπωρο του 2008 κυκλοφόρησε τοv προσωπικό της δίσκο Αμυγδαλάκι τσάκισα (Music Corner) με επιλογές τραγουδιών από τις μουσικές παραδόσεις του Ελληνικού χώρου. Τον Μάρτιο του 2010, μαζί με τους Χρήστο Τσιαμούλη και Σωκράτη Σινόπουλο, εξέδωσαν ψηφιακό δίσκο με τίτλο Πολίτικη ζυγιά (Legend), ζωντανή ηχογράφηση από συναυλία στην Ουτρέχτη (Νοέμβριος 2008). Το 2013, το Αμυγδαλάκι τσάκισα εκδόθηκε στις ΗΠΑ από την Golden Horn productions με τίτλο Drawing in an almond.

Τα τελευταία 9 χρόνια παραδίδει σεμινάρια Ελληνικού τραγουδιού σε εξαμηνιαία βάση στη Μασσαλία για την Hiphaistia Association Européenne Pour l’ Expression de la Culture Grecque. Στον χώρο της Ευρωπαϊκής μουσικής σκηνής συνεργάζεται με το μουσικό συγκρότημα L’ Arpeggiata σε συναυλίες στην Ευρώπη. Συμμετείχε στον ψηφιακό δίσκο της L’ Arpeggiata με τίτλο Mediterraneo, ερμηνεύοντας τραγούδια από την Ελλάδα και τα Ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Τα τελευταία εννέα χρόνια συνεργάζεται με τον Jordi Savall σε συναυλίες σε Ευρώπη και Ασία για τα προγράμματα: Mare Nostrum, Esperit del Balkans, Pelerinages De l ‘Ame, Orient, Occident, Ibn Battuta.

Το πρόγραμμα Ibn Battuta ηχογραφήθηκε ζωντανά στο Abu Dhabi και εκδόθηκε σε διπλό ψηφιακό δίσκο από την Alia Vox το 2015. Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος στο μουσικό ντοκυμαντέρ της Scuola Vivante με τίτλο Mare Nostrum, με πρωταγωνιστή τον Jordi Savall και το μουσικό σχήμα Hespèrion. Τον Οκτώβριο του 2018 με τους Στέφανο Δορμπαράκη, Κυριάκο Ταπάκη, Γιώργο Κοντογιάννη, Γιώργο Καρυώτη, πραγματoποίησαν ηχογραφήσεις στην Ιερά́ Μονή Αγίου Γεωργίου Βασσών, στην Κάρπαθο, για τον ψηφιακό δίσκο Nότιο Toξo - In Karpathos (Μάρτιος 2019). Το πρόγραμμα έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Γάνδη, Βερολίνο, Λούντβιχαφεν, Νυρεμβέργη, Νανσύ, Λουξεμβούργο, αποσπώντας θερμότατες κριτικές.

https://www.youtube.com/watch?v=nk2mCwTlCdg

https://www.youtube.com/watch?v=e5gq9W3gM0s

https://www.youtube.com/watch?v=5HQ7pwcMyn8

Διδάσκει παραδοσιακό τραγούδι στο Μεταπτυχιακό τμήμα του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι υπεύθυνη της Χορωδίας του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου και διδάσκουσα στα τμήματα μαθημάτων του Συλλόγου. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο νέος της ψηφιακός δίσκος Anástasis από την Ολλανδική δισκογραφική εταιρεία Shaphrane Records, που γρήγορα μπήκε στα Top of the World των παγκοσμίων charts, στην κατηγορία World Music.

Περισσότερα εδώ

 

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ

Σχεδιάστρια Φωτισμού. Γεννήθηκε στα Χανιά Κρήτης. Σπούδασε διεύθυνση φωτογραφίας σε κινηματογραφικές σχολές σε Ελλάδα, Ιταλία και Αυστραλία. Από το 1990 εργάζεται ως διευθύντρια φωτογραφίας σε ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους για πολλές από τις οποίες έχει βραβευτεί σε διεθνή φεστιβάλ (Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Αλεξάνδρειας), καθώς επίσης και για την τηλεόραση σε ντοκιμαντέρ, σειρές και διαφημιστικά.

Από το 1992 έχει αναλάβει το σχεδιασμό των φωτισμών σε περισσότερες από 230 θεατρικές παραστάσεις όπερας, συναυλίες, μουσικές παραστάσεις και χοροθέατρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τον Αύγουστο του 2004 ανέλαβε το σχεδιασμό φωτισμών της Τελετής Λήξης της Ενόργανης Γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Σχεδίασε τους φωτισμούς για περισσότερες από πεντακόσιες πενήντα θεατρικές, χορευτικές και μουσικές παραστάσεις στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Παράλληλα εργάστηκε ως διευθύντρια φωτογραφίας σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, τηλεοπτικές σειρές, ντοκιμαντέρ, θεατρικά βίντεο και διαφημίσεις.

Από το 2005 διδάσκει στο Τμήμα Διεύθυνσης Φωτογραφίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του New York College της Αθήνας.

 

 

ΠΕΤΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Ο Πέτρος Αλεξίου γεννήθηκε το 1950 στην Αυστραλία και ολοκλήρωσε τις τριτοβάθμιες σπουδές του στην Αυστραλία και την Ελλάδα. Εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του στις Κριτικές Πολιτιστικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Macquarie, Αυστραλία, με θέμα τον μετανάστη συγγραφέα Αλέκο Δούκα.

Μετέφρασε στα αγγλικά την Ιστορία ενός αιχμαλώτου (A Prisoner of the War's Story) του Μικρασιάτη συγγραφέα Στρατή Δούκα, μεγαλύτερου αδελφού του Αλέκου. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1999 από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Μπίρμπιγχαμ (στη σειρά μεταφράσεων της ελληνικής λογοτεχνίας στα αγγλικά) που διευθύνει ο εκεί καθηγητής Δημήτρης Τζιόβας.

Εργάστηκε ως μεταφραστής για τον δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό SBS–TV της Αυστραλίας για πάνω από μια δεκαετία, υποτιτλίζοντας στην αγγλική, ελληνικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Παρακολούθησε μαθήματα σεναριογραφίας, στην Σχολή Κινηματογράφου, Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου Αυστραλίας (AFTRS), και συνυπέγραψε το σενάριο της ταινίας μικρού μήκους The Killing of Angelo Tsakos (1989).

Υπήρξε ένας από τους κύριους διοργανωτές του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Σίδνεϊ για τα πρώτα 10 χρόνια και είναι Πρόεδρος της Λέσχης Ελληνικού Κινηματογράφου Σίδνεϊ.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει δημοσιεύσει άρθρα για τον ελληνικό κινηματογράφο στο ηλεκτρονικό περιοδικό Senses of Cinema.  

Πρόσφατα, επιμελήθηκε την αγγλική μετάφραση του βιβλίου της Παναγιώτας Νάζου, Νύφες με προξενιό: βιώματα και μαρτυρίες ελληνίδων στην Αυστραλία (1950-1975).

 

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΤΟΣ

Γεννήθηκε στο Μακρυχώρι Λάρισας το 1959. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με τα διηγήματα Χειρονομίες ντροπής. Συνέχισε με διηγήματα και μυθιστορήματα, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 ασχολήθηκε και με το σενάριο για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, και της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Η εργογραφία του περιλαμβάνει το σενάριο: Η συκοφαντία του αίματος, τηλεοπτική μεταφορά 20 επεισοδίων, του ομότιτλου μυθιστορήματός τοu, σε σκηνοθεσία Κώστα Αριστόπουλου (ΕΤ 1, 1999) και τα πεζογραφήματα: Τα δάκρυα της βασίλισσας, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Νεφέλη, 2000. Tα ετεροθαλή, διηγήματα, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 1999. H συκοφαντία του αίματος, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Νεφέλη, 1997. Tο χρίσμα, αφήγημα, Εκδόσεις Τα Τραμάκια, 1994. Γυναίκες στα πάρκα, διηγήματα, Εκδόσεις Καστανιώτης, 1993. O Iωάννης-Mαρία του φθινοπώρου, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1990. Nυχτερινή αποστασία, νουβέλα, Εκδόσεις Καστανιώτης, 1988. Xειρονομίες ντροπής, διηγήματα, Εκδόσεις Σιγαρέττα, 1986. Το λάδι των νεκρών, μυθιστόρημα (ετοιμάζεται). 

Η Συκοφαντία του Αίματος έχει μεταφραστεί στα Ιταλικά ως La Calunnia del Sanque, από τον Ουμπέρτο Φιορίνο, και έχει εκδοθεί το 2021 στη σειρά Νειάτα του Πανεπιστημίου του Παλέρμο, που επιμελείται η καθηγήτρια Μαρία-Ρόζα Καρακάουζι.

Το 2004 ίδρυσε, και έκτοτε διευθύνει, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Κινούμενων Σχεδίων και Τεχνών.

 

 

Σημείωση: Όλες οι παραπάνω πληροφορίες (μελέτες, βιογραφικά, φωτογραφίες) προέρχονται από ποικίλες αναρτήσεις στο Διαδίκτυο και, ενδέχεται, να εμπεριέχουν αβλεψίες, ίσως και λάθη, που ελέγχονται και θα διορθωθούν.


Ecaa
EUROPEAN CENTER
OF ANIMATION & ARTS